Nora Bzheta

Curated by Stefano Romano

Some animals migrate, including a certain type of pigeon (the wood pigeons) that move during the winter and autumn:

They move from one place on the planet to another, indifferent to what we humans have called “borders” and which, again we humans, have used to define, divide and catalogue ourselves according to religions, customs and races.

For animals, the places they cross are simply territories where they can pause, feed, and reproduce.

In this way, every territory becomes home.

Pausing, feeding, reproducing, and moving are also among the basic actions of human beings and, together with social interactions, they form a set of behaviors that transform us humans both physically and in terms of our perception of the world, building our identity.

Nora Bzheta’s work is based precisely on this idea of endless transformation. The material of her works is in constant flux because it contains this journey through territories that become a fluid, uninterrupted substance—without borders of meaning or of state—shifting from solid to liquid in a continuous renegotiation of our sense of belonging and of our very being.

A transformation of which this text is also part, which from the expression of an interpretation becomes a list of keywords that the audience can freely combine, transform, erase, or expand at will:

Water

Clay

Body

Mud

Rebirth

Rehydration

Transformation

Fly

Roots

Air

Animals

Humans

Escape

Refuge

Remembrance

Cyclical

Spiral in motion

Process

Encounter

Underground

Hidden

Personal mythology

Otherness

Dreaming

Identity

Sacrifice

Si Pllum

Një ekspozitë nga Nora Bzheta

Kurator: Stefano Romano

Disa kafshë migrojnë, përfshirë edhe një lloj pëllumbi (pëllumbat e egër), që lëvizin gjatë dimrit dhe vjeshtës:

Ata zhvendosen nga një vend i planetit në një tjetër, të pandikuar nga ato që ne njerëzit i kemi quajtur “kufij” dhe që, po ne njerëzit, i kemi përdorur për të përcaktuar, ndarë dhe kataloguar veten sipas feve, zakoneve dhe racave.

Për kafshët, vendet që kalojnë janë thjesht territore ku mund të ndalojnë, të ushqehen dhe të riprodhohen.

Në këtë mënyrë, çdo territor bëhet shtëpi.

Ndalesa, ushqimi, riprodhimi dhe lëvizja janë gjithashtu ndër veprimet themelore të qenieve njerëzore dhe, së bashku me ndërveprimet sociale, formojnë një grup sjelljesh që na transformojnë si fizikisht, ashtu edhe në mënyrën se si e perceptojmë botën, duke ndërtuar identitetin tonë.

Puna e Nora Bzhetës bazohet pikërisht mbi idenë e transformimit të pandërprerë. Materiali i veprave të saj është në rrjedhje të vazhdueshme sepse përmban këtë udhëtim përmes territoreve që bëhen një substancë fluide, e pandërprerë, pa kufij domethënieje apo shtetësie, duke kaluar nga gjendja e ngurtë në atë të lëngët në një rinegocim të vazhdueshëm të ndjesisë sonë të përkatësisë dhe të qenies sonë.

Një transformim i cili përfshin edhe këtë tekst, i cili nga shprehje e një interpretimi shndërrohet në një listë fjalësh kyçe që publiku mund t’i kombinojë, transformojë, fshijë ose zgjerojë si të dëshirojë:

Ujë

Argjilë

Trup

Baltë

Rilindje

Rihidratim

Transformim

Fluturim

Rrënjë

Ajër

Kafshë

Njerëz

Arratisje

Strehë

Kujtesë

Ciklike

Spiralë në lëvizje

Proces

Takim

Nëntokësore

E fshehur

Mitologji personale

Tjetërsi

Ëndërrim

Identitet

Sakrificë