Genc Kadriu

Kuruar nga / Curated by Ervjola Selenica

The Sail of Permanent Defeat is an interdisciplinary exhibition with new work by Genc Kadriu. It comprises a sound installation and seven mixed media sculptures distributed around the gallery space. Kadriu’s practice moves beyond disciplinary boundaries and works at the intersection of poetry, sculpture, sound and performance.

The first room contains Pictura Somniferum. A human voice reads notes that the artist, overcome by a desire to paint took when he was exploring the tradition of abstract art. Apart from a couple of dissolving rust-encrusted cowbells with missing clappers and a beeswax femur bone modeled on the artist’s own, the room is dark and laced with the lingering smell of burned bayleaf.

In the second room, the larger of the two within Bazament’s cryptic gallery space, a collection of relics opens up into Genc Kadriu’s poetic cosmologies. Beeswax travels across and throughout the performed objects. It glues meanings and materials together. It transcribes forms between sculpting, casting, melting and dripping. It is an underlying metaphor of entanglement and time. Each of the works - assemblages of found, foraged and forged matter - can be accessed via its label, which is not merely informative supplement, but indispensable part in par with the rest of the components. The parts in Kadriu’s works exceed the whole that they are part of, and likewise no parts are more important than the others. By Any Other Name consists of two arrows made with rose stem, paper-wasp nest and hawk’s feather. They are suggestive of Cupid’s desire or Buddha’s parable on suffering, or both at the same time, whichever you choose. In the Sins of My Father, what at first seem like beads from a neolithic past, turns out to be resin from the pine trees of a natural reserve threatened by urban enchroachment and property speculation. Placed within the circular enclosure, a soot snake tracing on aluminium foil hisses out the interplay between addiction, power and entrappment in things. The Sail of Permanent Escape is biographical archeology slash regression therapy. Sail boats of walnut husks, matchsticks and bayleaves are accompanied by an artist’s brief elucidation about them.

Performing objects is an act of relevance and revelation. Wooden boxes from the communist Albania, remnants of a system of controled beauty and spiritual oppression are given a new lease as reliquaries of provenance, providence and prominence. Sheepscale, subtitled The Glow of the Sunshine and the Cool of the Shade,is an ode to tapestry, photography test-strips and black sheep. Fruitful failure arises from a grinding disjunction between the real and reality, ideas and appearances, intentions and interpretations. Things get transcribed, translated and transformed. Between My Finger and My Thumb, ddepending on your standpoint, it could be a lovesong or a selfportrait, or conjunctively both. Here a seashell has been modeled on an Ernst Haeckel’s Kunstformen der Natur, and it has been placed between lifesize moulds of the artist’s finger and thumb. The Invisible Hammer and Parts Without A Whole follow the same vein. Vanity boxes containing materials whose identity and provenance is shown on their labels.

The Sail of Permanent Defeat is about the mystery of encounters and synchronicities. It is about how we are all interconnected in ways never fully revealed to us. About the creative resilience which sails defeat into the waters of learning, growth, and living with things that are not us. But it is also about the spiritual in all aspects of daily life. The material things, words, images and symbols which we must perform and manipulate so that we can connect with one another, and become close with a beyond which we cannot control.

Vela e Disfatës së Përhershme është një ekspozitë me punë të reja nga Genc Kadriu. Ajo përfshin një instalacion zanor dhe shtatë skulptura të shpërndara në hapësirën ekspozuese. Praktika e Kadriut shkon përtej përkufizimeve artistike dhe pozicionohet në ndërthurjen e poezisë, skulpturës, zërimit dhe performancës.

Dhoma e parë përmban veprën Pictura Somniferum. Një zë lexon shënimet që artisti kishte lënë nga dëshira e tij për të pikturuar. Përveç disa këmborëve të ndryshkura pa rrahëse dhe një femuri të modeluar nga dylli i bletës sipas madhësisë reale me atë të këmbës së artistit, dhoma është e errët dhe e temjanosur me gjethet e djegura të dafinës

Në dhomën e dytë, më e madhja nga dy hapësirat kriptike të Bazamentit, një koleksion relikesh shpalos kozmologjitë poetike të Genc Kadriut. Dylli i bletës përjetohet përmes objekteve të interpretuara. I ngjit kuptimet dhe materialet mes tyre. I transkripton format mes skalitjes, shkrirjes dhe pikjes. Është një metaforë e ndërthurjes dhe kohës. Secila prej punëve - kompozime të materialeve të qenura, të mbledhura apo të krijuara - mund të arrihen përmes etiketave informative që s’janë veç shtojca informuese, por edhe pjesë të pandashme me komponentët e tjerë. Pjesët e veprave të Kadriut tejkalojnë tërësitë që ato përbëjnë. Po ashtu, asnjëra pjesë nuk është më e rëndësishme se tjetra. Vepra, Me Çdo Emër Tjetër, përbëhet nga dy shigjeta prej kërcelli gjembor nga trëndafili, fole grenzash letre dhe pendë skifteri. Ato sjellin ndërmend dëshirën e Kupidit ose parabolën e Budës mbi vuajten, ose të dyja njëkohësisht, cilëndo të doni të zgjidhni. Mëkatet e Tim Ati, çka fillimisht duken rruza të ndonjë kulture neolitike, janë rrëshirë nga pishat e një rezervati natyror të kërcënuar nga përvetësimi urban dhe tregu i pasurisë së patundshme. Në mesin e qafores, një gjarpër i vizatuar me blozë në letër alumini fërshëllen ndërveprimin midis varësisë, fuqisë dhe kurthit të gjërave. Vela e Ikjes së Përhershme është vepër arkeologjike-autobiografike ndërlidhur me terapi regresive. Varkat e ndërtuara nga lëvozhga arre, fije shkrepsesh dhe gjethe dafine janë të shoqëruara me një shpjegim të shkurtër nga artisti.

Performimi i objekteve është një akt lidhje dhe zbulese. Kutive prej druri nga Shqipëria komuniste, mbetje të një sistemi ku bukuria kontrollohej dhe shpirtërorja shtypej, u jepet një mundësi e re, si relike të prejardhjes, fatit dhe rëndësisë. Delja e Zezë, e nëntitulluar Shkëlqimi i Diellit dhe Freskia e Hijes, është një dedikim për tapicerinë, testimet e përcaktimit të printimit të saktë fotografik dhe delet e zeza. Dështimi frytdhënës vjen nga një mospërputhje mes reales dhe realitetit, ideve dhe dukjeve, synimeve dhe interpretimeve. Gjërat kopjohen, përkthehen dhe shndërrohen. Në Mes të Gishtave të Pendës, varësisht nga qasja, mund të jetë një këngë dashurie apo një autoportret, apo të dyja bashkë. Këtu, një guaskë deti e modeluar sipas asaj të Kunstformen der Natur nga Ernst Haeckel është vendosur mes riprodhimeve reale të gishtit tregues dhe atij të madh të artistit. Çekiçi i Padukshëm dhe Pjesët Pa Tërësi ndjekin të njëjtën linjë. Kutitë për bizhuteri dhe kozmetikë përmbajnë materialet, identitetet dhe prejardhjet e të cilave parqiten në etiketat e tyre.

Vela e Disfatës së Përhershme është një ekspozitë mbi misterin e takimeve dhe sinkroniteteve, se si të gjithë jemi të ndërlidhur në mënyra që asnjëherë nuk na zbulohen plotësisht. Është një shfaqje mbi ripërtëritjen kreative që mundëson lundrimin e disfatës nëpër ujrat e të mësuarit, të rritjes dhe bashkëjetesës me atë çka nuk është ne. Por ka të bëjë edhe me shpirtëroren në të gjitha aspektet e jetës së përditshme. Me gjërat materiale, fjalët, imazhet dhe simbolet që na duhet t’i interpretojmë dhe manipulojmë në mënyrë që të lidhemi me njëri-tjetrin dhe t’i afrohemi sado pak të përtejmes që s’mund ta kontrollojmë.